Хушхабари осмониро нафас кашед (Breathe in the Happiness of Heaven)
article
Ман дар оилаи беимон калон шудаам ва якум бор дар бораи Масеҳ дар наврасӣ шунидаам. Дар аввал, ҳикояҳои Китоби Муқаддас мисли афсонаҳои юнонӣ ва комиксҳое, ки ман дӯст медоштам буданд. Баъд ман Инҷилро хондам ва бовар кардам, ки Исо ҳақиқӣ аст ва баъд суперқаҳрамонҳо танҳо сояи Ӯ шуданд. Вақте ки Исо маро наҷот дод,манонвақтхушбахтииҳақиқироэҳсоскардам, китоинвақтнадидабудамваҳеҷгоҳонрофаромӯшнамекунам. Хурсандии дили ман натиҷаи аз нав таваллуд шудан, бахшида шудан ва аз ҷониби Рӯҳи Худо пур шудан буд. «Хушо касе ки ҷиноятҳояш сомурзида ва хатоҳояш пӯшида шудааст.» (Забур 31:1, KM92).